Μικροί Πρίγκιπες: μια καθημερινή ιστορία

                


               Πολιτεία. Η ώρα εννιά, πρωινή. Η πολιτεία ξυπνά και οι δρόμοι γεμίζουν κύριους και κυρίες, αγόρια και κορίτσια, κορναρίσματα, μποτιλιαρίσματα, καφέδες στο χέρι, καφέδες στο «πόδι», λαϊκές αγορές, ουρές στο ΙΚΑ, νωχελικά καλημέρα, συννέφιασε η μέρα. Κι ανάμεσα σ’ όλους τους μεγάλους, τους φορτωμένους απ’ τ’ άγχος, 
δικαιολογημένο άλλωστε, χαμένοι στο πλήθος, σε κίνηση, σε λεωφορεία, σε λαϊκές, σε σχολεία, σε μαγειρεία, ίσως ακόμα και στην εφορία, να σου ξεπροβάλλουν τούτοι οι Μικροί Πρίγκιπες.

                Μην κοιτάτε που ισχυρίζομαι ότι τους αναγνωρίζω και μάλιστα εύκολα. Έχω εκπαιδεύσει το μάτι μου για μέρες και μέρες. Στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις τους Μικρούς αυτούς Πρίγκιπες. Άλλωστε δεν είναι και πολλοί, ελάχιστοι θα έλεγα. Τους καταλαβαίνεις βέβαια αν θέλεις, αν δεν είσαι και τόσο «σοβαρός άνθρωπος», τους καταλαβαίνεις. Θα σας δώσω μια περιγραφή.

                Ίσως φορές-φορές να έχουν ένα ανεξήγητο χαμόγελο, που δεν ταιριάζει και τόσο στη συννεφιασμένη μέρα, μήνα, χρονιά και σίγουρα δεν λεν νωχελική καλημέρα. Ίσως πάλι να μην τα ‘χουν αυτά, και να υπάρχει στο πρόσωπό τους μια έκφραση χαμένη. Ίσως όχι ακριβώς χαμένη αν τους προσέξεις καλά, αλλά περισσότερο την έκφραση του ανθρώπου που ονειρεύεται (ναι, ξύπνιος εννοώ). Το πιθανότερο είναι ότι σκέφτονται τον πλανήτη τους ή άλλους μακρινούς κόσμους ή ακόμα ένα τριαντάφυλλο που γνώρισαν κάποτε, ίσως μιαν αλεπού, ακόμα βέβαια και τα μπαομπάπ είναι γι αυτούς μια έγνοια.


                Αν ωστόσο μερικές στιγμές βρεθούν σκυθρωποί, είναι γιατί αναρωτιούνται για την τύχη που ‘χει το αρνί τους ή μάλλον το κουτί τους. Καταλαβαίνετε ότι κι εγώ μπερδεύομαι λιγάκι. Άλλωστε δεν είμαι Μικρός Πρίγκιπας, κάθε άλλο. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος των αριθμών. Έχω ένα καφέ δερμάτινο χαρτοφύλακα, με πολλά και σημαντικά έγγραφα γεμάτο, όπως επίσης και πολλές διαφορετικές γραβάτες, κατάλληλες για κάθε περίσταση, επίσημη και μη. Τέλος πάντων ας μην μιλάω άλλο για μένα όμως, αν και θα το ήθελα, όπως θα ήθελα και ένα χειροκρότημα κάποιες φορές. Άλλο θέμα.

                Θα μου πείτε τώρα, και με το δίκιο σας, τι θέλω και σας τα λέω όλα αυτά. Εντάξει αφενός είναι Πρίγκιπες και αυτό έχει κάποια σημασία, έλα όμως που είναι Μικροί. Ορίστε λοιπόν η εξήγηση:

                Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ αγνοούσα την ύπαρξη τους, ώσπου κάποια στιγμή ένας κύριος στη ΔΕΗ μου έδειξε έναν. Αυτό ήταν. Από τότε δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Τους ψάχνω όπου κι αν πάω, κοιτάω από δω, κοιτάω από κει, κι όταν τύχει να δω έναν η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. Σαν να θυμάται ότι ίσως κι εκείνη, κάπου κάποτε, είχε δικό της ένα τριαντάφυλλο. Δεν εξηγείται αλλιώς. Περίεργα πράγματα θα μου πείτε…

               Έκτοτε βέβαια, για ένα μυστήριο λόγο, η ζωή μου απέκτησε νόημα βαθύ, ανεξήγητο. Γι αυτό αποφάσισα κι εγώ να πάω για εξερεύνηση, όπως εκείνοι οι Μικροί Πρίγκιπες. Πιστεύω ότι κάπου υπάρχει όντως ένα τριαντάφυλλο και για μένα, μάλιστα δεν θα το κρύψω ότι ήδη το έχω ονειρευτεί! Για αρχή πάω να βρω ένα καπέλο ή καλύτερα ένα βόα και έναν ελέφαντα, ίσως κι ένα φουλάρι να μου κάνει.

 Αν κάποια μέρα λοιπόν θελήσετε κι εσείς να τους ψάξετε μες το πλήθος, θυμηθείτε: «Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά…». Ίσως να δείτε και μένα, ίσως και όχι. Ίσως να ‘χω φτάσει στο δικό μου αστέρι άλλωστε. Πάω τώρα, έχω δρόμο μπροστά μου!

Υ.Γ. Αν ξέρετε κάποιον που ψάχνει έναν καφέ δερμάτινο χαρτοφύλακα ή ακόμα γραβάτες για κάθε περίσταση, επίσημη ή μη, πείτε του ότι έχω. Tα χαρίζω.