Τα πλάσματα της Μέσης Γης Μέρος Β’



Το ταξίδι για την ανακάλυψη των πιο δημοφιλών πλασμάτων της Μέσης Γης συνεχίζεται και ολοκληρώνεται με δισταγμό, καθώς ο κόσμος που δημιούργησε ο J.R.R. Tolkien μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ένας “ζωντανός οργανισμός”, ο οποίος συχνά αλλάζει σχήματα και μεγέθη, διατηρείται και επιβιώνει χάρη στην ανεξέλεγκτη αγάπη των αναγνωστών και την ανάγκη τους για ανακάλυψη κάθε πτυχής των πληροφοριών που μας χάρισε απλόχερα ο ίδιος ο συγγραφέας. 

1. Balrog


Απ’τους πιο τρομερούς και δυνατούς υπηρέτες του Μόργκοθ, υπήρξαν εκείνοι που πήραν τη μορφή δαιμόνων και έγιναν γνωστοί ως Balrog, δηλαδή “οι Δαίμονες της Δύναμης“. Τερατώδη πλάσματα με ανθρωποειδή μορφή, άκρα που διέθεταν την ευλυγισία ερπετού, σώματα από φωτιά και ρουθούνια που έβγαζαν φλόγες όπως ακριβώς οι Δράκοι. Το βασικό τους όπλο ήταν ένα πύρινο μαστίγιο με πολλές ουρές, το οποίο σκόρπιζε τον τρόμο στους αντιπάλους τους. Θεωρούνταν σημαντικοί πολεμιστές στις στρατιές του Μόργκοθ, αλλά μετά τον Πόλεμο της Οργής η φυλή των Balrog αποδεκατίστηκε μερικώς. Κάποιοι κατάφεραν να σωθούν, κρύφτηκαν στα βαθιά λαγούμια κάτω απ’τα βουνά και για αρκετό καιρό πολλοί πίστευαν ότι είχαν πλήρως εξαφανιστεί. Κατά την Τρίτη Εποχή όμως, οι Νάνοι της Μόρια ελευθέρωσαν κατά λάθος έναν απ’αυτούς τους δαίμονες, ο οποίος σφαγιάστηκε μετά από δύο αιώνες από τον Γκάνταλφ τον Γκρίζο. 

2. Fell beasts (Τα φτερωτά Κτήνη)


Τα συγκεκριμένα Φτερωτά Κτήνη ανατράφηκαν όπως όλα τα δαιμονικά πλάσματα και πνεύματα από τον Μόργκοθ. Όταν πέρασαν στην δικαιοδοσία του Σάουρον, δόθηκαν στους εννιά υπηρέτες του, τους Νάζκουλ, την εποχή του Πολέμου του Δαχτυλιδιού, οι οποίοι τα χρησιμοποιούσαν για τις μετακινήσεις τους. Τα πλάσματα αυτά ήταν ταχύτερα απ’τον άνεμο, είχαν νύχια και ράμφος πουλιού, λαιμό ερπετού και φτερούγες νυχτερίδας. Το μέγεθος τους ήταν μεγαλύτερο από κάθε άλλο ιπτάμενο πλάσμα της Τρίτης Εποχής και λέγεται ότι τρέφονταν από σάρκες Ορκ. Βέβαια, το ελάττωμα τους ήταν ότι δεν ήταν αιωνόβια, ούτε απέθαντα όπως οι αφέντες τους, ήταν απλά πιο αρχαία πλάσματα από τους Δράκους. Το τέλος τους ήρθε στον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού και συγκεκριμένα ένα σκοτώθηκε από τον Λέγκολας, ένα από την Έογουιν και τα υπόλοιπα σφαγιάστηκαν στο ολοκαύτωμα που ακολούθησε μετά την καταστροφή του Δαχτυλιδιού.

3. Αετοί


Τα φτερωτά αυτά πλάσματα ήταν τα πιο ευγενικά και σοφότερα πτηνά της Άρντα, και γεννήθηκαν πολύ πριν έρθουν στον κόσμο τα Ξωτικά. Ήταν αγγελιοφόροι και υπηρέτες του Manwë, του Άρχοντα των Ανέμων καθώς και της Yavanna, της Βασίλισσας της Γης. Την Πρώτη Εποχή με τον άρχοντα τους, Thorondor, ο οποίος ήταν ο μεγαλύτερος και δυνατότερος ανάμεσα σε όλους τους αετούς, κατάφεραν να γίνουν ο φόβος και ο τρόμος των δαιμονικών πλασμάτων, να φυλάξουν το κρυμμένο βασίλειο για πολλούς αιώνες ακόμα και να νικήσουν τους μεγαλύτερους υπηρέτες του Μόργκοθ, τους Ιπτάμενους Δράκους, στον Πόλεμο της Οργής. Κατά την Τρίτη Εποχή, αρχηγός των αετών ήταν ο Gwaihir, ο επονομαζόμενος Άρχοντας του Ανέμου. Ο λαός του, οι αετοί των Βουνών της Ομίχλης ήταν ατρόμητοι και βοήθησαν αμέτρητες φορές τόσο στην εξολόθρευση του Smaug, όσο και αργότερα στην ήττα των Ορκ και των λύκων στην Μάχη των Πέντε Στρατιών. Επίσης, έσωσαν των Γκάνταλφ και τη Συντροφιά του Δαχτυλιδιού περισσότερες από μία φορές. 

4. Dead Men of Dunharrow


Υπήρχαν πολλά πνεύματα στη Μέση Γη που λόγω κάποιας κατάρας ήταν καταδικασμένα να περιπλανιούνται περισσότερο απ’όσο τους έπρεπε. Μία ομάδα τέτοιων πνευμάτων ήταν και οι Νεκροί του Dunharrow, οι οποίοι στοίχειωναν τους λαβυρίνθους της αρχαίας ακρόπολης του Ρόχαν. Τα πνεύματα αυτά ζούσαν στα Λευκά Βουνά και κατά την Δεύτερη Εποχή είχαν ορκιστεί πίστη στο βασιλιά των Ανθρώπων των Dúnedain, αλλά την κρίσιμη στιγμή έσπασαν τον όρκο τους και τον πρόδωσαν στον Σάουρον. Από τότε οι πολεμιστές αυτοί ήταν καταραμένοι να περιπλανιούνται, ψάχνοντας να βρουν ανάπαυση. Κατά την Τρίτη Εποχή, στοίχειωναν τα Μονοπάτια των Νεκρών και όποιος προσπαθούσε να μπει στην περιοχή, τρελαινόταν και χανόταν. Μέχρι που ο Άραγκορν, κατάφερε να τους ελέγξει και να τους πείσει να πολεμήσουν στο πλευρό του, κερδίζοντας έτσι και τη μάχη αλλά και τη δική τους απελευθέρωση.

5. Thrushes (Τσίχλες)


Τα συγκεκριμένα πτηνά, γνώριζαν τις γλώσσες των Ανθρώπων, των Ξωτικών και των Νάνων, όπως ακριβώς οι κουρούνες και τα κοράκια. Ζούσαν κοντά στο Έρεμπορ και είχαν αναπτύξει συμμαχίες και φιλικές σχέσεις με τους Ανθρώπους του Dale, της Λίμνης του Έσκαροθ καθώς και με τους Νάνους. Ζούσαν πάρα πολλά χρόνια και ήταν πολύ αγαπητά ζώα. Σύμφωνα με τους θρύλους της Τρίτης Εποχής μία ηλικιωμένη τσίχλα του Έρεμπορ βοήθησε τους Νάνους του Θόριν μεταφέροντας σε μήνυμα την αδυναμία του Δράκου Smaug στον Bard τον Τοξότη, και χάρη σ’αυτήν την γνώση ο Bard κατάφερε να τον σκοτώσει.

6. Ents


Τα Ents ήταν μία απ’τις αρχαιότερες υπάρξεις που περπάτησαν στη Μέση Γη. Άρχοντας τους ήταν ο Fangorn, που στην κοινή γλώσσα της Μέσης Γης σήμαινε Δενδρογένης, ο οποίος ήταν τεράστιος με μακριά δενδρόχερα, που είχαν επτά δάχτυλα το καθένα, μακριά γκρίζα γενειάδα και μπορούσε να κινηθεί γρήγορα διασχίζοντας μεγάλες εκτάσεις σε ελάχιστο χρόνο. Ο μύθος λέει, ότι οι Ents προήλθαν απ’την Yvanna, την Βασίλισσα της Γης, που αποφάσισε να δημιουργήσει τους Βοσκούς των Δέντρων, οι οποίοι ήταν Φύλακες των δασών και είχαν ως αποστολή να τα προστατεύουν απ’τα μοχθηρά πλάσματα. Την εποχή της γέννησης τους δεν ήξεραν να μιλάνε, αλλά αργότερα διδάχτηκαν απ’τα Ξωτικά την τέχνη του λόγου και κατάφεραν να μάθουν πολλές γλώσσες, όμως η αγαπημένη τους ήταν αυτή που φτιάχτηκε γι’αυτά. Τον περισσότερο χρόνο τους τον περνούσαν απομονωμένα μέσα στα δάση και οι ζωές τους ήταν μοναχικές και ανεπηρέαστες απ’ότιδήποτε και αν συνέβαινε γύρω τους. Υπήρχαν και θηλυκοί και αρσενικοί Ents, αλλά οι θηλυκοί αποφάσισαν να ταξιδέψουν στις ανοικτές εκτάσεις για να προστατέψουν τα κατώτερα δέντρα, όμως πριν την Δεύτερη Εποχή οι κήποι που φρόντιζαν καταστράφηκαν και μαζί τους χάθηκαν και αυτά. Οπότε σταδιακά άρχισε να χάνεται η φυλή τους καθώς δεν μπορούσαν πια να κάνουν απογόνους. Αντιπαθούσαν πολύ τους Νάνους γιατί συνήθιζαν να κόβουν με τα τσεκούρια τους τα δέντρα και μισούσαν τα Ορκ με τα οποία πολλές φορές δε δίστασαν να παλέψουν μαζί τους. Μετά τον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού, αφού βοήθησαν στη μάχη του Isengard, έζησαν και πάλι ειρηνικά κρυμμένα στο δάσος του Fangorn και σταδιακά η ύπαρξη τους ξεχάστηκε εντελώς.

7. Βρικόλακες


Τα τρομερά αυτά πλάσματα, τα οποία διέστρεψε ο Μόργκοθ, δε γνωρίζουμε με σιγουριά αν ήταν τελικά πουλιά ή κτήνη, παρά μόνο ότι μπορούσαν να παίρνουν τη μορφή αιμοβόρων νυχτερίδων. Ιδιαίτερα στην Πρώτη Εποχή είναι γνωστό ότι ένωσαν τις δυνάμεις τους με το Μόργκοθ στους πολέμους του Μπελέριαντ. Η πιο γνωστή απ’αυτά τα πλάσματα αναφέρεται στο Σιλμαρίλλιον και ονομαζόταν Thuringwethil, ή αλλιώς Η Γυναίκα της Μυστικής Σκιάς, η οποία ήταν μεγάλη βρικόλακας και κορυφαία αγγελιοφόρος των Σκοτεινών Δυνάμεων. Ο ίδιος ο Σάουρον όταν έχασε τη μάχη εναντίον του Χούαν στον Πύργο Tol-In-Gaurhoth, πήρε τη μορφή ενός βρικόλακα και δραπέτευσε. Καθώς η δύναμη του Σάουρον εξασθένησε, τα δαιμονικά μάγια του λύθηκαν και αυτά και ο μανδύας που έδινε στην Thuringwethil την τρομακτική μορφή της νυχτερίδας, καθώς και το πνεύμα του βρικόλακα χάθηκαν μια για πάντα.

8. Ορκ


Στα βαθύτερα υπόγεια του Utumno, λέγεται ότι ο Μόργκοθ διέπραξε την μεγαλύτερη βλασφημία κατά της φύσης, δημιουργώντας μία απαίσια και διεστραμμένη μορφή ζωής. Η νέα φυλή που δημιουργήθηκε, τα Ορκ δηλαδή, ήταν μία μετάλλαξη μέσω της μαγείας και ατέλειωτων βασανιστηρίων της φυλής των Ξωτικών. Είχαν όψη παραμορφωμένη από τον πόνο και το μίσος, το αίμα τους ήταν μαύρο και κρύο, είχαν καμπούρα, στραβοπόδαρα, μεγάλα και δυνατά χέρια, ενώ το δέρμα τους ήταν μαύρο σαν το καψαλισμένο ξύλο. Τα αιχμηρά δόντια τους ήταν κίτρινα, οι γλώσσες τους κατακόκκινες και παχιές, οι μύτες και τα πρόσωπα τους πλατιά και επίπεδα, ενώ τα μάτια τους ήταν σαν βαθιές κόκκινες πληγές. Παρόλα αυτά ήταν πάρα πολύ καλοί πολεμιστές, καθώς δεν είχαν την αίσθηση του φόβου στο πετσί τους, ίσως επειδή ο θάνατος ήταν προτιμότερος απ’το μαρτύριο της ζωής τους. Ήταν τρομερά άσπλαχνα, είχαν κανιβαλικά ένστικτα, και η αδυναμία τους στο φως ήταν αναμενόμενη καθώς είχαν μεγαλώσει ως υπόδουλοι του Άρχοντα του Σκότους. Ζούσαν συνήθως σε λάκκους και σπηλιές και πολλαπλασιάζονταν συνεχώς με μεγαλύτερη ταχύτητα από κάθε άλλη φυλή. Αρχικά πολέμησαν πλάι στον άρχοντα τους Μόργκοθ και όταν αυτός εξορίστηκε έγιναν πιστοί υπηρέτες του διαδόχου του, Σάουρον. Ο Σάουρον χάρη στις μαγικές του ικανότητες κατάφερε να πολλαπλασιάσει για μία ακόμα φορά τον αριθμό των Ορκ, καθώς η φυλή είχε αποδεκατιστεί ήδη από τον Πόλεμο της Οργής. Το ίδιο συνέβη και στο τέλος της Δεύτερης Εποχής, όταν για μία ακόμα φορά έμειναν χωρίς άρχοντα να υπηρετούν και με αποδεκατισμένο στρατό, αλλά κατάφεραν να επιζήσουν αρκετά απ’αυτά με αποτέλεσμα κατά την επιστροφή του Σάουρον να είναι και πάλι έτοιμα για μάχη. Βέβαια λέγεται ότι ο ίδιος ο Σάουρον δεν ήταν ευχαριστημένος με τα Ορκ και έτσι αποφάσισε να δημιουργήσει μέσω σκοτεινής και τρομερής μαγείας μία νέα ράτσα, με αυξημένη δύναμη, η οποία ονομάστηκε Uruk-Hai. Οι Uruk-Hai, ήταν Ορκ στο ύψος των Ανθρώπων, δεν ήταν καμπούρηδες και τα πόδια τους ήταν ίσια και δυνατά. Επίσης, δεν έτρεφαν κανέναν απολύτως φόβο, οπότε μπορούσαν να πάνε όπου απέφευγαν να πάνε οι αδελφοί τους Ορκ οποιαδήποτε στιγμή, και επειδή ήταν μεγαλύτεροι και δυνατότεροι, ήταν πιο τολμηροί στη μάχη, και έτσι αποτέλεσαν την ελίτ της πολεμικής μηχανής του Σάουρον και πολύ συχνά γίνονταν αξιωματικοί και ηγέτες των πολεμικών ομάδων των Ορκ. Στον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού όμως, αφού το Ένα Δαχτυλίδι καταστράφηκε, παρόλο που οι φυλές των Ορκ κατείχαν τεράστια πολεμική δύναμη, χάθηκαν μαζί με τον άρχοντα τους στις φλόγες της καταστροφής ή σφαγιάστηκαν. Αν και χωρίς αμφιβολία κάποια απ’αυτά τα Ορκ επέζησαν, έκτοτε δεν κατάφεραν να αυξηθούν σε μεγάλους πληθυσμούς και δεν απασχόλησαν ποτέ ξανά τους ελεύθερους λαούς της Μέσης Γης.


9. Λυκάνθρωποι


Ένα ακόμη απ’τα βασανισμένα πνεύματα που υποδούλωσε ο Μόργκοθ ήταν οι Λυκάνθρωποι. Αρχικά, τα πνεύματα αυτά δε γνωρίζουμε αν όντως ήταν δαιμονικά, αλλά είναι σίγουρο ότι πήραν τη μορφή λύκων με μαγεία. Ήταν μία δαιμονική ράτσα, τα μάτια τους έλαμπαν από μίσος, μπορούσαν να μιλήσουν τόσο τη Μαύρη Γλώσσα των Ορκ, τόσο και τις γλώσσες των Ξωτικών. Αργότερα ο Σάουρον, την περίοδο των πολέμων του Μπελέριαντ ηγήθηκε ένα στρατό απ’αυτά τα πλάσματα και κατάφεραν να κατακτήσουν τον πύργο των Νόλντορ στον ποταμό Σίριον και τον μετονόμασαν σε Tol-In-Gaurhoth, δηλαδή το Νησί των Λυκανθρώπων. Στο Σιλμαρίλλιον, αναφέρεται η μάχη του Χούαν εναντίον του Σάουρον σε μορφή λυκανθρώπου, με σκοπό η Λούθιεν να καταφέρει να ελευθερώσει τον Πύργο. Σ’αυτή τη μάχη ο Σάουρον υποχώρησε, το ίδιο και τα μάγια του Πύργου, καθώς και τα δαιμονικά αυτά πλάσματα έχασαν τις λυκίσιες μορφές τους και εξαφανίστηκαν.

10. Αγριόχοιροι


Το κυνήγι των αγριόχοιρων υπήρξε πάντοτε ως άθλημα τόσο για τα Ξωτικά όσο και για τους Ανθρώπους. Γνωστή είναι η ιστορία, η οποία αφηγείται ότι ένας από τους βασιλείς του Ρόχαν πέθανε στο κυνήγι ενός αγριόχοιρου. Πιο συγκεκριμένα ο Φόλκα αποφάσισε να κυνηγήσει τον πιο ξακουστό και τρομερό αγριόχοιρο, τον αγριόχοιρο του Έβερχολτ, και παρότι κατάφερε να το σκοτώσει, τραυματίστηκε και ο ίδιος θανάσιμα. 

ΠΗΓΗ