«Το Ερωτικό Τραγούδι του Τζ. Άλφρεντ Προύφροκ» του Τ.Σ Έλλιοτ σε Κομικ.


Ναι, η ποίηση εκφράζεται πολύ συχνά με εικόνες. Γι αυτό ίσως εικονογραφείται με μεγάλη δυσκολία και συχνά χωρίς επιτυχία. Τι εικόνα να φτιάξεις για μια εικόνα; Μπορεί αρχικά, η ιδέα του κόμικ να φαίνεται 'περίεργη', αλλά τελικά είναι ίσως μια πολύ έξυπνη λύση. Τα κόμικ περιγράφουν ένα κόσμο 'αλλιώς'. Και αυτός ο κόσμος 'αλλιώς', τουλάχιστον στην περίπτωση αυτή, συναντάει μέσα στον υποκειμενισμό του, τα ποιήματα του Έλιοτ, με μία εξαιρετικά διακριτική τρυφερότητα. Ο Καναδός Julian Peters ξεκίνησε να εικονογραφεί το ποίημα του Τ. Σ. Έλιοτ "Το Ερωτικό Τραγούδι του Τζ. Άλφρεντ Προύφροκ", κάπως σαν πείραμα, και ανάρτησε στο σάιτ του τις πρώτες εννέα σελίδες. Μετά από λίγες μέρες η προσπάθειά του έγινε τόσο αποδεκτή που μάλλον..την πάτησε..γιατί πρέπει πια να το τελειώσει όλο. Ο στόχος του είναι μόλις το ολοκληρώσει να το ΄κυκλοφορήσει' σαν ένα zine σε περιορισμένα αντίτυπα. (Η μετάφραση που χρησιμοποιήσαμε είναι της Παυλίνας Παμπούδη από το "T.S.Eliot -Ποιήματα", Εκδόσεις Printa) 


Πάμε λοιπόν εσύ κι εγώ, καθώς απλώνεται το δειλινό στoν ουρανό Σαν ναρκωμένος με αιθέρα ασθενής στο χειρουργείο


Πάμε, μέσ' από κάποια μισοέρημα στενά, Αποτραβιούνται τα μουρμουρητά τα σιγανά Των χωρίς ησυχία Νυχτών σε μιας βραδιάς φτηνά ξενοδοχεία Και ρεστοράν με πριονίδια και κελύφη από στρείδια : Στενά, που σαν συζήτηση ανιαρή τραβάνε Με στόχο δόλιο να σε πάνε Σε μια ανυπόφορη αμφιβολία ... Ω, μη ρωτάς «Τι είναι αυτή η σκέψη;»


Ας κάνουμε, έλα, την επίσκεψη. Μες στο δωμάτιο οι κυρίες έρχονται και πάνε Και για τον Μικελάντζελο μιλάνε. Η κίτρινη ομίχλη που τη ράχη της τρίβει στα τζάμια, 


Η κίτρινη ομίχλη που τρίβει το μουσούδι της στα τζάμια, Γλείφτηκε στις γωνιές του απογεύματος, Και χασομέρησε στις λίμνες κάτω απ' τις υδρορροές Άφησε πάνω της να πέσει η αιθάλη απ' τις καπνοδόχους, Γλίστρησε απ' την ταράτσα μ' έναν πήδο ξαφνικά, 



Και, βλέποντας πως ήταν ένα ήπιο βράδυ του Οκτώβρη, Γύρω απ' το σπίτι κουλουριάστηκε κι αποκοιμήθηκε βαθιά. Κι αλήθεια, θα υπάρξει χρόνος Για την κίτρινη καπνιά που γλιστρά κατά μήκος του δρόμου Τρίβοντας τη ράχη της πάνω στα τζάμια Θα υπάρξει χρόνος, θα υπάρξει χρόνος Να προετοιμάσεις ένα πρόσωπο να συναντήσει τα πρόσωπα που συναντάς Θα υπάρξει χρόνος να καταστρέψεις και να δημιουργήσεις, 


Και χρόνος για όλα τα έργα και τις ημέρες των χεριών Που υψώνονται και σου σεβίρουν μια ερώτηση στο πιάτο Χρόνος για σένα και χρόνος για μένα, Και χρόνος για αμέτρητα διλήμματα, Και για εκατοντάδες θεωρήσεις κι αναθεωρήσεις, Πριν απ' το τσάι και τα βουτήματα


Μες στο δωμάτιο οι κυρίες έρχονται και πάνε Και για τον Μικελάντζελο μιλάνε. Κι αλήθεια θα υπάρξει χρόνος Να αναρωτηθώ «Τολμώ; Τολμώ;» Χρόνος για να γυρίσω, τα σκαλιά να κατεβώ, Μ' ένα σημείο φαλακρό στη μέση του κρανίου μου - (Θα πουν: «Α, πώς αδυνατίζουν τα μαλλιά του!»)


Το πρωινό παλτό μου, το κολάρο μου σφιγμένο κάτω απ' το πιγούνι, Ο λαιμοδέτης μου πλούσιος και σεμνός, στερεωμένος όμως από μια απλή καρφίτσα - (Θα πουν: «Μα πόσο είναι αδύνατα τα χέρια και τα πόδια του!») Τολμώ Να ενοχλώ το σύμπαν; Σε μια στιγμή υπάρχει χρόνος Για αποφάσεις κι αναθεωρήσεις που μια στιγμή θα ανατρέψει.

ΠΗΓΗ