20 ξένοι ποιητές που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα - Μέρος 2ο

Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας με άλλους 5 μεγάλους ποιητές που άφησαν την σφραγίδα τους στον αιώνα που πέρασε.

Jorge Luis Borges (1899 - 1986)

Αργεντίνος λογοτέχνης που έγινε κυρίως γνωστός για τα διηγήματα του. Υπήρξε όμως εξαίρετος ποιητής και όχι μόνο ενώ η καθολική αναγνώριση στη δουλειά του ήρθε μετά το 1965.

Jorge Luis Borges"Εγώ"

 
Το κρανίο, η κρυφή καρδιά,
  οι δρόμοι του αίματος που δε βλέπω,
  οι σήραγγες του ονείρου, αυτός ο Πρωτέας,
  τα έντερα, ο σκελετός, ο αυχένας.
  Είμαι όλ’ αυτά. Απίστευτο,
  αλλά είμ’ ακόμα η μνήμη ενός σπαθιού
  κι ενός μοναχικού ήλιου που δύει
  και γίνεται χρυσάφι, ίσκιος, τίποτα.
  Είμαι αυτός που βλέπει τις πλώρες από το λιμάνι.
  Είμαι τα σπάνια βιβλία, οι σπάνιες γκραβούρες, καταπονημένες απ’ το χρόνο.
  Είμαι αυτός που ζηλεύει όσους έχουν κιόλας πεθάνει.
  Ακόμα πιο παράξενο είναι να ‘σαι ο άνθρωπος που πλέκει λέξεις μέσα σε μια κάμαρα.

Andre Breton (1896 - 1966)

Γάλλος λογοτέχνης, κυριότερος εκπρόσωπος του υπερρεαλισμού και σημαντικότατη μορφή των ευρωπαϊκών γραμμάτων γενικότερα. Σπούδασε ψυχιατρική και συμμετείχε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Και τα δύο είναι εμφανή σε πολλά σημεία των πρώτων του έργων. 

Andre Breton "Εγώ είμαι ανοίξτε"


Τα τετράγωνα του αέρος σπάζουν με τη σειρά τους
  Από καιρό πια δεν υπάρχουν καθρέφτες Και οι γυναίκες καμώνονται μέρα και νύχτα πως δεν είναι τόσο ωραίες
  Όταν πλησιάζουν τα πουλιά που πρόκειται να καθίσουν στον ώμο τους
  Γέρνουν πίσω το κεφάλι απαλά χωρίς να κλείσουν τα μάτια
  Το παρκέτο και τα έπιπλα στάζουν αίμα
  Μια αράχνη στέκει στο κυανό της δίχτυ επάνω σ’ ένα άδειο πτώμα
  Παιδιά κρατώντας ένα φανάρι προχωρούν μέσα στα άλση
  Ζητούν από τα φύλλα τον ίσκιο των λιμνών
  Μα οι σιωπηλές λίμνες ασκούν μεγάλη έλξη
  Τώρα πια δεν φαίνεται στην επιφάνεια παρά ένα μικρό φανάρι που χαμηλώνει
  Στις τρεις πόρτες του σπιτιού είναι καρφωμένες τρεις άσπρες κουκουβάγιες
  Την ανάμνησιν των ερώτων της ώρας
  Η άκρη των φτερών τους είναι χρυσωμένη σαν τις χάρτινες κορόνες
  που πέφτουν στροβιλιζόμενες από τα νεκρά δένδρα
  Η φωνή αυτών των μελετών βάζει γαϊδουράγκαθα στα χείλη
  Κάτω από το χιόνι το αλεξικέραυνο γοητεύει τα γεράκια.

Berlot Breht (1898 - 1956)

Γερμανός δραματουργός και σκηνοθέτης, πατέρας του επικού θεάτρου, αγαπήθηκε ιδιαίτερα στην Ευρώπη μετά το θάνατο του. Φλογερός κατήγορος του μιλιταρισμού, εξορίστηκε από τη χώρα του στο ξεκίνημα του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και ενστερνίστηκε από κάποια στιγμή της ζωής του και μετά τη Μαρξιστική-Λενινιστική ιδεολογία.

Bertol Brecht
"Για το φτωχό Μπ. Μπ."


  Ι
  Εγώ, ο Μπέρτολ Μπρεχτ, είμαι απ’ τα μαύρα δάση,
  Στις πολιτείες μ’ έφερε η μητέρα μου
  σαν ήμουν μέσα στο κορμί της. Κι η παγωνιά του δάσους
  θα μείνει εντός μου ως τη στερνή τη μέρα μου.

  ΙΙ
  Την πολιτεία της ασφάλτου νιώθω σπίτι μου. Απ’ την αρχή
  με όλα τ’ άχραντα μυστήρια εφοδιασμένος:
  Μ’ εφημερίδες. Με καπνό. Και με κονιάκ.
  Τεμπέλης και καχύποπτος και, τελικά, ευχαριστημένος.

  ΙΙΙ
  Με τους ανθρώπους είμαι φιλικός. Φοράω
  σκληρό καπέλο αφού έτσι είν’ ο συρμός τους.
  Λέω: Είναι ζώα που παράξενα μυρίζουν.
  Και λέω πάλι: Δε βαριέσαι, είμαι όμοιος τους.


Pablo Neruda (1904 - 1973)

Χιλιανός λογοτέχνης βραβευμένος με Νόμπελ και ο σημαντικότερος ποιητής της Ν. Αμερικής μέσα στον 20ο αιώνα. Είναι γνωστός για τα ερωτικά του ποιήματα αλλά και για πολλά ακόμα που κρύβουν μέσα τους τη σπίθα της επανάστασης.
Πέθανε στη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ, ο οποίος απαγόρεψε να γίνει ακολουθία στην κηδεία του ποιητή. Χιλιάδες άνθρωποι όμως μετέτρεψαν την ταφή του Νερούδα στην πρώτη δημόσια διαμαρτυρία ενάντια στην στρατιωτική δικτατορία.

Pablo Neruda "Σκυφτός στο δειλινό"

Σκυφτός στο δειλινό, ρίχνω τα θλιμμένα δίχτυα μου
  στα ωκεάνεια μάτια σου.

Εκεί γιγαντώνεται και καίει στην πιο ψηλή φωτιά
  η μοναξιά μου που χτυπάει τα χέρια σαν το ναυαγό.

Κάνω σινιάλα κόκκινα, στ’ αφηρημένα μάτια σου
  που κυματίζουν σαν τη θάλασσα στα πόδια κάποιου φάρου.

Μόνο σκοτάδια κρύβεις μέσα σου γυναίκα μακρινή, δική μου,
  στιγμές από το βλέμμα σου προβάλλει η ακτή του τρόμου.

Σκυφτός στο δειλινό ρίχνω τα θλιμμένα δίχτυα μου
  σ’ εκείνη τη θάλασσα που φουρτουνιάζει τα ωκεάνεια μάτια σου.

Τα νυχτοπούλια ραμφίζουνε τα πρώτα αστέρια
  που σπιθίζουνε σαν την ψυχή μου όταν σ’ αγαπώ.

Στη σκοτεινή φοράδα της καλπάζει η νύχτα
  σκορπώντας γαλάζια στάχυα πάνω στον κάμπο.

Octavio Paz (1914 - 1998)

Μεξικάνος συγγραφέας και διπλωμάτης, μετανοημένος κομουνιστής, σουρεαλιστής στα πρώτα του χρόνια και τρομερά πολιτικοποιημένος μετά τον Ισπανικό Εμφύλιο που τον επηρέασε αρκετά στο έργο του. Βραβεύθηκε με Νόμπελ το 1990.

Octavio Paz
"Η πέτρα του Ήλιου"


Ν’ αγαπάς θα πει να μάχεσαι, ο κόσμος αλλάζει
  όταν δύο εραστές φιλιούνται, οι πόθοι ενσαρκώνονται,
  η σκέψη ενσαρκώνεται, φτερούγες φυτρώνουν
  στους ώμους του σκλάβου, ο κόσμος
  είναι πραγματικός και χειροπιαστός, το κρασί είναι κρασί,
  το ψωμί ξαναβρίσκει τη γεύση του, το νερό είναι νερό,
  ν’ αγαπάς θα πει να μάχεσαι, ν’ ανοίγεις πόρτες,
  να παύεις να είσαι ένα πρωτοκολλημένο φάντασμα
  καταδικασμένο στην αιώνια αλυσίδα
  από έναν κύριο απρόσωπο.
  ο κόσμος αλλάζει
  όταν δύο όντα κοιτάζονται κι αναγνωρίζονται,
  ν’ αγαπάς θα πει να γδύνεσαι τ’ όνομα σου:
  “να μου επιτρέψεις να ‘μαι πουτάνα σου” είναι τα λόγια της
  Ελοΐζας, αλλά αυτός υπέκυψε στους νόμους,
  την πήρε για σύζυγο και για ανταμοιβή ευνουχίστηκε [...]

Πηγή:  http://fridge.gr/